CIĄŻA Z PERSPEKTYWY MAŁEGO CZŁOWIEKA - TYDZIEŃ XIII

Pechowy tydzień. Pechowy, dla mamy, bo odkryłem którą część należy nacisnąć, aby mamie powróciły nudności. Zabawa jest przednia, bo ostatnio spędziliśmy nad muszlą prawie dwadzieścia minut. Mówią, że muszle same nie szumią. Ale za to jak ryczą!

CIĄŻA Z PERSPEKTYWY MAŁEGO CZŁOWIEKA - TYDZIEŃ XII

Mam paznokcie. Jak jeszcze raz zacznie piszczeć, to wydrapię mamie na pęcherzu moczowym "Litwo ojczyzno moja." Chłe, Chłe...

CIĄŻA Z PERSPEKTYWY MAŁEGO CZŁOWIEKA - TYDZIEŃ XI

Poranek był ciężki. Budzenie, gimnastyka, obchód. Jak co dziennie robiłem przegląd organów, nowo-rozwiniętych członków, kiedy będąc w okolicach tzw rectum zauważyłem, iż czegoś tam brakuje. Nie zgadniecie, jak ucieszyłem się, kiedy okazało się, iż ogonek zaniknął. Świadczyło to o tym, iż moje nadzieje nie są do końca pogrzebane, że człekokształtny koszmar, który od kilku tygodni spędzał mi sen z nibypowiek mógł być tylko fikcją.

I wtedy usłyszałem ten dzwięk. Każde dziecko słyszało go choćby raz w swoim płodowym życiu. Wysokie częstotliwości całkowicie zagłuszyły moją radość z niebycia małpiszonem. Pisk dochodzący z zewnątrz brzucha mamy był przenikający aż po świeżo wykształconą śledzionę, zalążek wątroby i początkujący żołądek. Ktoś mnie podglądał ultradzwiękami. Zakładam, że to mama i tata, ale dlaczego tak głośno? Gdyby tylko wiedzieli, jakie spustoszenie sieje ultrasonograf w moim małym umyśle, pewnie by się zastanowili dwa razy, ale widać z tego nie wiedzieli. Dlatego zdecydowałem, że będę utrudniał zaglądanie im do mojego małego pęcherza płodowego i odwracał się będę tak, żeby niczego nie mogli zobaczyć. A co mi tam.

CIĄŻA Z PERSPEKTYWY MAŁEGO CZŁOWIEKA - TYDZIEŃ X

Wspominanie tego okresu jest dla mnie zbyt bolesne. 

CIĄŻA Z PERSPEKTYWY MAŁEGO CZŁOWIEKA - TYDZIEŃ IX

Zaczynam marzyć o bananach i takich długich gałęziach drzew. Ratunku!

CIĄŻA Z PERSPEKTYWY MAŁEGO CZŁOWIEKA - TYDZIEŃ VIII

Depresja się rozwija. Śpię załamany.

CIĄŻA Z PERSPEKTYWY MAŁEGO CZŁOWIEKA - TYDZIEŃ VII

Mam 20 mm długości, nazywam się Tytus de Zoo. Ten uciążliwy stukot, który nie da się uciszyć to serce. Wali, jak młotek. Mam już dość. Nie dość, że będę miał pełno sierści na  brzuchu to jeszcze będę rzucał w ludzi kupą. Życie jest niesprawiedliwe. 

CIĄŻA Z PERSPEKTYWY MAŁEGO CZŁOWIEKA - TYDZIEŃ VI

No i niestety. Jestem małpą, o czym świadczy ogonek, który pięknie urósł mi przy mojej małej, jak dotąd ślicznej pupce. I cały misterny plan podbijania świata poszedł się klepać. A żeby tak wszystkich odpowiedzialnych za rozmnażanie się gatunków porwał dryf genetyczny i zawiódł na bezludną wyspę beż żarcia i picia. Obrażam się. Bez odbioru. 

CIĄŻA Z PERSPEKTYWY MAŁEGO CZŁOWIEKA - TYDZIEŃ V

Coś zaczęło rytmicznie pukać. To irytujące, bo będąc jedynie słuchem można popaść w hipnozę. To coś, co gorsza, jest we mnie. Na szczęście powoli zaczynają mi się kształtować paluszki, więc uciszę tego świerszcza jak tylko uzyskam czucie. A tak przy okazji - parzystokopytne odpadają, bo mam u stópek 10 malutkich paluszków. Pozostaje mi jeszcze bycie orangutanem a te zdania, które słyszę z zewnątrz to mogą być zachwyceni moją owłosioną mamą zwiedzający i podnieceni goście warszawskiego zoo. Dopóki nie wyrośnie mi sierść na pleckach cały czas jest szansa.

CIĄŻA Z PERSPEKTYWY MAŁEGO CZŁOWIEKA - TYDZIEŃ IV

Oczy, mam oczy! Znaczy zaznaczyły mi się miejsca, gdzie będę miał oczy. I po boczkach urosły mi takie grudki, gdzie będą rączki. Czyli ptak odpada. Gdybym został poczęty w rodzinie buddyjskiej, to kto wie, czy reinkarnacja nie zawiodłaby mnie do kurzego jaja, ale teraz nabierając świadomości swojego pochodzenia (przecież słyszę po jakiemu gadają na zewnątrz!) powoli nabieram obaw, czy aby nie będę parzystokopytnym. 

CIĄŻA Z PERSPEKTYWY MAŁEGO CZŁOWIEKA - TYDZIEŃ III

Urosłem do 1,5 milimetra i nadal nie wiem kim jestem. Kształtem przypominam gruszkę, kolorem muflona i zaczynam obrastać w dziwną masę. Obawy przed byciem kurą powoli odchodzą w niepamięć, ale cały czas mam przed moimi nieistniejącymi jeszcze oczami  sekserkę, która grzebie mi pod ogonem i szuka pierwszorzędnych cech, aby zakwalifikować mnie do drużyny kurek lub kogutów.  Czemu ten czas tak wolno leci?

CIĄŻA Z PERSPEKTYWY MAŁEGO CZŁOWIEKA - TYDZIEŃ II

Przysnąłem chyba trochę, bo naokoło mnie zrobiło się żółto jak wewnątrz jajka. Wtedy przeżyłem pierwszą traumę w życiu. Wszystkie okoliczności wskazywały na to, że niestety będę kurczakiem. Pół biedy wykluć się jako zielononóżka kuropatwiana, bo przynajmniej ekologicznie życie bym spędził, ale jak wyjrzę na świat jako kurka chodu klatkowego i mnie przerobią na de volaja? Zdenerwowany całkowicie zdecydowałem się zasnąć i zdać na los.

CIĄŻA Z PERSPEKTYWY MAŁEGO CZŁOWIEKA - TYDZIEŃ I

Może w to nie uwierzycie, ale dzieci od samego początku myślą. Nie potrafią pisać, ale gdybyśmy wyobrazili sobie, że wszystko to co myślą jesteśmy w stanie usłyszeć, to wiele byśmy usłyszeli. 

Załóżmy, że udała mi się ta sztuka i usłyszałem, to co Karol mówił podczas ciąży. Nawet jeżeli w to nie wierzycie, to posłuchajcie, bo bardzo ciekawe, co mi opowiedział. 

Kiedy byłem zygotą.

Można powiedzieć też kiedy byłem stanem zaraz po tym, jak haploidalna gameta męska połączyła się z haploidalną gametą żeńską, ale po pierwsze nie znam jeszcze takich słów , a po drugie, ktoś może poczuć się urażony i nie chcieć czytać dalej.

Nie mniej jednak, podobno rosyjscy naukowcy (bo właśnie żeby wprowadzić wszystkich w stan naukowego uniesienia otworzyłem tekstem rodem z podręcznika do ginekologii) odkryli, że ludzka świadomość rozpoczyna zapis dokładnie z momentem zapłodnienia.

Ludzie, przecież nie trzeba być naukowcem, żeby wiedzieć, że tak jest. Nie wszystkie  maluchy potrafią przypomnieć sobie szczegóły życia płodowego, ale ponieważ cały czas doskonale pamiętam jak to było, to chciałbym, żeby świat o tym usłyszał, co się działo przez ten cały czas.  Może uda się wnieść do ciała nauki wielki kamień milowy. Może uda się podnieść stan wiedzy na temat życia prenatalnego. Może uda się mieć, będąc jeszcze pacholęciem, swój wkład w rozwój! Tak czy inaczej, oto moje zapiski, jakie robiłem sobie zaraz po tym jak usłyszałem wielki krzyk:

Tydzień pierwszy.

Na początku było ciemno, ciepło, wilgotno i usłyszałem krzyk. Kobiecy, długi i przenikliwy. 

- Genesis - pomyślałem - albo potop - dodałem i zastanowiłem się nad stanem rzeczy. Przed chwilą jednak komórka obiła się o drugą i nagle ni z tego ni z owego dostała się do środka. Kiedy kliknęło, nagle zacząłem słyszeć. Jeszcze nic nie czułem. Tylko słyszałem. Jakbym był wielkim uchem, które jest tak wielkie że nikt nie wie, gdzie się dokładnie zaczyna, gdzie kończy, gdzie ma strzemiączko a gdzie kowadełko i z racji faktu, że jest nieskończone, wszyscy traktują je tak, jakby go w ogóle nie było. Jak kosmos. A ono jest i słyszy. I ja właśnie byłem takim jakby uchem. Tyle że nieskończenie małym. Ale piekielnie dobrze słyszącym i potrafiącym zbierać myśli. Miałem dopiero dwie komórki, nie wiele, a zarazem tak wiele. Uznałem, że muszę się zdrzemnąć. 

OBSERWUJĘ CIĘ TATO

Tak mógłbyś mi Karol powiedzieć. Mam nadzieję.

ŚMIECH

Wiesz Karol, czego się od Ciebie uczę?
Uczę się od Ciebie tego, że można się śmiać ze wszystkiego, a to bardzo pomaga iść do przodu. Im jesteśmy starsi tym bardziej nie chce nam się śmiać, nawet z rzeczy, które powinny nas śmieszyć.
A Ty pokazujesz, że można się chichrać nawet z tego, kiedy nagle wyjrzę zza winkla i powiem przeciągłe słowo, które w Twoim języku może znaczyć cokolwiek. Śmiejesz się z tego, kiedy podrzucam ręcznik do góry, śmiejesz się kiedy polewam Cię wodą z butelki po szamponie, śmiejesz się kiedy zakładam skarpetkę na rękę i udając pacynkę wydobywam z siebie głos potwora skarpetkowego mówiąc
- Cześć Karol. Mam zjeść Ci brzuch?
A Ty odpowiadasz
- Nia
- To może zjem Ci ucho?
- Nia
- A może nogę?
- Dak - nagle zgadzasz się i unosisz stopę na wysokość mojej ręki uzbrojonej w skarpetę i na Twoich ustach pojawia się promyk radości.

My duzi ludzie tracimy tę zdolność. Jakby połączenia międzykomórkowe w mózgu odpowiedzialne za radość i śmiech wapnieją i stajemy się bardziej smutni.

I jak tak siedzimy sobie na dywanie a Ty karmisz pluszowego Shreka jabłkiem, to myślę sobie, że w sumie to jest zabawne i właśnie dlatego, że to Ty mi pokazujesz iż należy się z tego cieszyć na mojej twarzy pojawia się szeroki uśmiech. To jeszcze nie rechot, ale obiecuję Ci, że będę nad tym pracował.